Mijn eerste bericht sinds de 3 maanden die ik inmiddels al in Japan ben

Ik heb al lang niks meer geschreven. Oftewel helemaal niks sinds ik in Japan ben aangekomen.
Ik weet zelf ook niet zo goed waarom het zo lang duurt. Doordat ik sinds ongeveer een maand heimwee begin te krijgen, heb ik in mijn hoofd al wel allerlei ideeën voor posts laten ontstaan, maar die kan ik me niet allemaal herinneren en ik was van plan ze eerst op papier in het klad te schrijven. Nu zat ik toevallig op het internet en dat deed toevallig heel langzaam, dus kon ik me ertoe zetten in ieder geval íéts van me te laten horen.

Eerst had ik als reden dat ik niets schreef dat alles nog nieuw was en ik het daar 'druk' mee had en ik sowieso geen zin had. Toen ik net bij mijn gastgezin was aangekomen, ben ik wel begonnen iets te typen, maar dat werd voor mijn gevoel nogal een 'en toen en toen en toen'-verhaal, dus daar ben ik mee gestopt.

Nu heb ik niet zo'n zin om echt iets te typen omdat ik lang heb gewacht en het net zo is gaan voelen als wanneer je je huiswerk niet bijhoudt en je er tegen op gaat zien er sowieso iets aan te doen (voor de meeste mensen 'hoop' ik wel een bekend gevoel).
Ik heb doordeweeks sowieso geen tijd omdat ik sinds een paar weken bij de rikujoubu/ atletiekclub op school zit en dat pas na 6 uur afloopt waardoor ik pas rond half 9 thuis kom.

Rikujoubu (Ik zet er gare kopjes boven zodat het geheel er misschien leesbaarder uitziet.)

Toen ik na school op de bus stond te wachten zag ik een keer een meisje (dat lid was van een sportclub op school) rennen en dat vond ik er heel cool (nu ik het zo zie, vind ik dat 'cool' niet goed weergeeft wat ik toen dacht, maar anders kan ik het ook niet omschrijven) uit zien, dus kreeg ik ook opeens zin om te rennen. Ik was al aan het nadenken bij welke club ik zou gaan en een een hele blije klasgenoot van me, die bij de rikujoubu bleek te zitten, die op had gemerkt dat ik interesse in zijn club had haalde me over om erbij te gaan.

Ik vind 'club' trouwens stom klinken: Dat doet me denken aan de 'ponyclub'. (Was dat niet een soort tijdschrift?) No offence tegen paarden ofzo hoor, ook zonder die associatie vind ik het stom klinken.

Op dat moment was ik echt van plan mijn best te doen en wilde ik goed worden in rennen (ik zit bij de 'afdeling' lange aftand), maar toen had ik nog niet goed nagedacht over wat voor gevolgen het zou hebben als ik lid zou worden.
Clubactiviteiten zijn in principe elke dag en ook op zaterdagochtend. Ik zit 's avonds laat dus meestal alleen in de trein en kom zoals ik al schreef pas rond half 9 thuis: Dat is vermoeiend en zorgt voor heimwee.
Het laat thuis komen en het trainen in het weekend zorgt er ook voor dat ik weinig tijd heb/ zal hebben om dingen van Japan te zien en sowieso dingen te gaan doen in mijn eentje/ met mijn gastgezin/ met vrienden. Daarom ben ik van plan in ieder geval vóór de 'wintervakantie' te stoppen.
Ik heb er geen spijt van dat ik lid ben geworden. Nu ben ik een ervaring rijker en heb ik met mijn eigen ogen waar kunnen nemen hoe het is bij een sportclub (ah wat een stom woord) op school te zitten en hoe het er daar aan toe gaat. (Dat ik de dingen zelf wil ervaren is tenslotte voor mij één van de belangrijkste redenen dat ik hier nu zit.)En zelfs als de training zwaar is kan hij (op een of andere manier) toch leuk zijn. Ook ben ik alle leden en de leraren die de club (wlèè!, als je dat zo in letters om kan zetten) begeleiden dankbaar dat ze rekening met me houden en me helpen.
Doordat iedereen bereid is me te helpen, voelde ik me daar schuldig over toen ik begin deze maand had besloten dat ik wil stoppen. Ik wist eigenlijk wel dat dat niet hoefde, maar toch voelde het zo. Mijn ouders en mijn oudste broer (aka Mam, Pap en Stijn) zeiden, toen ze me belden op mijn verjaardag, dat dat niet nodig was, omdat ik hier tenslotte maar een jaar ben(waar vandaag de eerste 3 maanden al van voorbij zijn). En toen ik het er deze week op school met mijn begeleidende lerares 'Ito-sensei' over had, zei zij ook dat dat niet nodig was, want het is geen teamsport, dus ik zal ze niet tot last door te stoppen.

Ik denk dat ik volgend jaar bij de 'sadoubu'/'theeceremonieclub (dat vind ik al helemaal stom klinken) en/of een club waarbij met leerlingen van verschillende scholen en óp verschillende scholen over mensenrechten wordt gepraat. (Dat klinkt misschien saai en serieus, maar toen ik een keer kwam kijken werden er zelfs spelletjes gedaan, hebben we scones gegeten die Laura, de Australische uitwisselingsstudent op mijn school, had gemaakt en ging het er vooral om dat het leuk zou zijn.) Die club hebben maar één keer in de week activiteiten, dus dan heb ik meer tijd voor andere dingen. Als ik bij de sadoubu ga, kan ik sowieso iedere week Japans snoep ('okashi') eten, wat ik lekker vind, en kan ik vast wel een keer een yukata dragen. En als ik bij die andere club ga, kan meer contacten en vrienden maken en meer van Japan zien (nou ja, andere scholen dan) en meer Japans praten en leren (de keer dat ik kwam kijken heb ik het woord 'sabetsu' geleerd, wat 'discriminatie' betekent.

Heimwee

De heimwee die ik heb zie ik als ik er nu over nadenk trouwens niet als iets slechts. (Als ik het heb over heimwee, is dat niet een constant gevoel; Het komt meestal alleen als het even niet meezit en als ik dus laat alleen in de trein zit. Het uit zich trouwens in het opwellen van tranen, maar dat lijkt me een normaal verschijnsel.) Doordat ik heimwee heb, ga ik nadenken over mijn familie en vrienden en school en huis en buurt in Nederland, en is het niet dat ik terug wil, maar dat ik ze meer waardeer. Doordat ik het hier moeilijk heb, merk ik dat ik mensen heb die me steunen in wat ik doe en die er voor me zijn wanneer ik ze nodig heb.

Momenteel heb ik niets anders te vertellen. Ik heb de afgelopen tijd wel veel gedaan, maar daar schrijf ik een andere keer wel over.
Wel meld ik even dat ik een stukje in de schoolkrant van het Juvenaat ga schrijven en dat ik begin december een Japanese Language Proficiency Test ga maken.

Anna in Japan

Interview

Begin deze week werd ik gebeld door iemand van de Bergse Bode (een plaatselijk weekblad), omdat ze waren gebeld door een 'kennis' van mij. Ze wilden me interviewen over mijn jaar weg. Ik dacht: Baat het niet, dan schaadt het niet, dus waarom niet? Het leek me ook wel interessant om te weten hoe de informatie die ik zou geven verwerkt zou worden in het uiteindelijke bericht. Waar nadruk op zou liggen en of er fouten in zouden staan enzo.
Toen ik daar op dinsdag kwam, zei de interviewster dat ze het altijd 'interessant vinden om te weten als iemand uit Bergen op Zoom weg gaat.' Ik zie mezelf niet als een echte Bergenaar, maar toch denk ik dat ik het hier ga missen. Dingen die vertrouwd zijn, zoals de weg naar school en de buurt waarin ik woon, zullen daar totaal anders zijn.

Ik vind het altijd irritant als mensen de situatie uitbuiten om in het nieuws te komen. Zoals bij dat gedoe met koninginnedag: De man die die auto aan die gast had verkocht, kwam zelfs in het nieuws: 'Ik verkocht Karst zijn moordwagen!' Ik bedoel, wtf, hoe zielig ben je dan. Maar ik ben in mijn geval toch best bescheiden? Het is tenslotte een plaatselijke krant en het was niet mijn idee. Hoewel er wel een foto van me is gemaakt :P. Eigenlijk hou ik nooit zo van op de foto gaan, maar ze zei: 'Dat zullen je ouders vast leuk vinden.' Hoe je daar iemand mee kan overhalen weet ik niet, maar het werkte wel XD.

Er werd voornamelijk gevraagd naar hoe ik er op ben gekomen, wat ik daar ga doen en nog een aantal dingen.

Ik wil nog even kwijt dat, als ik er eenmaal ben, praten me het spannendst lijkt. Ook als ik zou weten hoe ik de zin die ik over wil brengen moet vormen. Misschien komt wat ik wil zeggen wel verkeerd over en beledig ik iemand per ongeluk. Misschien zijn er wel dingen waarvan Japanners vinden dat je ze niet mag vragen of zeggen... en hoe zet ik het dan weer recht als ik zo'n vergissing heb gemaakt?
Ach, ik weet ook wel dat het allemaal wel goed zal komen en je, als zoiets gebeurt, op het moment zelf gewoon kunt kijken hoe je het op kan lossen en er mensen in de buurt zullen zijn die je kunnen helpen, en je het ook allemaal gewoon kan vragen, maar toch. Mensen aanspreken vind ik in het Nederlands soms al lastig, dus als het straks moet al helemaal, maar ik hoop dat ik daardoor zal leren dat het echt geen kwaad kan.

Ik heb een gastgezin!

Ergens vorige week werd ik gebeld door iemand van AFS met de vraag of ik zo snel mogelijk wilde bellen als ik mijn Ticket of Eligibility in de bus had gekregen. Ik weet niet wat dat betekent, maar het gaat erom dat ik dat nodig heb voor de aanvraag van mijn visum bij de Japanse ambassade. Omdat het gisteren nog niet binnen was, belde ik naar AFS en daar zouden ze kijken hoe dat zat.
Vandaag kwam mijn moeder in het begin van de middag naar mijn kamer (, want ik lag natuurlijk nog in bed :P,) met een envelop van AFS. Het ging dus (o.a.) over de visum aanvraag: Er stond een lijstje in met wat ik mee moest nemen en dat je het visum pas kon aanvragen als je het adres van je gastgezin had...

Bleek dus de informatie over mijn gastgezin en school er ook bij te zitten. Dat was echt super leuk, zeker omdat we dat niet hadden verwacht.
De plaats waar ik terecht kom stond in het romaji geschreven als Iga, maar in het Japans (kanji) staat het geschreven als Igashi: Dat '-shi' staat voor 'stad'. (Dat heb ik opgezocht, maar het leek me al best logisch, omdat het vaak voorkomt.) Het ligt in de prefecture Mie, tussen Nagoya en Osaka in en 60 kilometer verwijderd van die laatste. Mijn school is in Nabari, een stad iets verderop. Ik weet nog niet of ik met de fiets/trein/bus naar school zal gaan.

And last but surtainly not least :P...
Mijn gastgezin bestaat uit een vader (67, huisman: bij de foto's stond dat hij goed kon koken :P), moeder (56, basisschool lerares), een zus van mijn leeftijd (dit jaar 17 geworden) en een broer van 2 jaar jonger (die nog naar Junior High School gaat). Ze hebben (buiten) een hond en 3 konijnen. Twee andere dochters van in de 30 horen ook nog bij het gezin, maar die wonen niet meer thuis.
Het lijken me echt leuke mensen! Door de informatie die ik over ze heb ontvangen en de foto's die daarbij waren gevoegd lijken ze mij heel erg spontaan. De vader zou wel strenger en minder open zijn qua gevoelens dan de moeder.

Omdat me gevraagd was te bellen wanneer dat Ticket/Certificate of Eligability binnen was, heb ik dat gedaan en heb ik meteen wat onbeantwoorde vragen gesteld:
- Op 20 augustus zal mijn vliegtuig om 11.55 uur vertrekken, vervolgens stoppen we 2 uur in Helsinki (Finland, duh) en komen we vervolgens om 8.25 uur aan op Narita Airport. (Dit stond al in de papieren:) Van 21 t/m 23 augustus zullen we daar in een hotel slapen en zal de oriëntatie plaats vinden.

- Daarna zal ik waarschijnlijk met mijn begeleider met bus of trein naar mijn familie gaan. Op 26 augustus is de zomervakantie voor mijn school afgelopen, dus zal ik al naar school moeten (Ben benieuwd naar mijn uniform :D !!)

We dachten eerst dat het de bedoeling was dat AFS bij de visum aanvraag aanwezig zou zijn (om deze te begeleiden) en het idee was eerst ook dat de 2 Nederlandse studenten die nu net terug zijn uit Japan mee zouden gaan: Dan zouden ze ons tips over de visumaanvraag kunnen geven en ons kunnen vertellen over hun jaar weg. Maar omdat dat niet zo is, ga ik met pap en mam morgen naar de Japanse ambassade in Den Haag. Als we aangeven dat het 'met spoed' moet, zouden we het direct mee kunnen nemen en anders krijg ik het binnen 3 dagen opgestuurd.

Aaaaaaah, ik ben super blij met mijn gezin en dat ik überhaupt al een gezin heb.
Onder de papieren van de school stond trouwens dat die al op 9 juni getekend waren, dus was mijn gezin eigenlijk allang bekend :P.

gevoelens enzo (?) ò_Ô

Vandaag ga ik over precies 4 weken naar Japan. Ik ga nu wel steeds meer voelen dat het dichter bij aan het komen is. Toch kan ik me nog echt niet voorstellen hoe het zou zijn naar Japan te vliegen en er te wonen. Aan de ene kant wil ik het en zie ik ook dat het spannend is, maar aan de andere kant ben ik onverschillig: Ik vergeet vaak zelfs überhaupt dat ik ga, dan denk ik: O ja, ik ga naar Japan hè?. Het vergeten en die onverschilligheid horen denk ik weer bij het feit dat ik niet weet wat ik kan verwachten en denk dat ik wel zie wat me overkomt.

Ik heb al van allerlei mensen ascheid genomen. Best raar, dan zeg je 'dag' alsof je elkaar over een paar dagen weer ziet, maar is het eigenlijk voor een heel jaar.
16 juli heb ik een afscheidsfeest voor mijn klas gegeven en 15 augustus organiseren mijn ouders iets voor vrienden en familie. Afscheid nemen van mijn Japanse juf was gek genoeg best emotioneel, omdat dit tot nu toe de enige keer was dat ik moest huilen. Ik denk dat ik me toen echt besefte dat een jaar lang is.

Als ik een tijdje geleden 'te diep' na dacht over het 'een jaar weg gaan' moest ik huilen. Ik denk dat dat komt omdat ik bang ben dat ik mensen zal missen omdat ik er dan alleen voor sta. (Niet echt alleen natuurlijk, maar ik denk dat de grote hoeveelheid Japanners om me heen dan soms best frustrerend zal zijn.) Dat is denk ik op zich wel goed, want dat zal me waarschijnlijk een groter verantwoordelijkheidsgevoel geven en me leren dat je sommige dingen gewoon moet doen. Doordat ik in de situatie waarin ik dan zal verkeren ook bepaalde dingen moet doen (zoals Japans praten enzo...), hoop ik dat ik daar meer zelf vertrouwen door zal krijgen.
Doordat bij het Japans praten moet nagedacht worden over wat je wil zeggen, hoop ik dat ik dat ook beter zal kunnen... en niet meer de hele tijd 'NOU' zal zeggen als ik terug ben... want ik moet natuurlijk wel 'herboren' terug komen: cool en zelfverzekerd enzo :P.

Nationale Oriëntatiedag

Op 14 juni was ik op de nationale oriëntatiedag van AFS. Daar kreeg ik het landeninformatie boekje over Japan. Best leuk om te lezen, want naast het Engels staat de Japanse vertaling. Maar ik heb het idee dat die een stuk vriendelijker gesteld is dan de Engelse tekst; minder direct. Hoewel dat geloof ik meestal wel het geval is: Op sappakken (van Fruxano) staat in het Japans 'alstublieft schudden voor gebruiken.' terwijl ze in het Nederlands eerder 'Shudden voor gebruik!' zouden schrijven ('Schudden bitch!' XD). (Of dat de letterlijke teksten zijn weet ik niet, maar er stond wel ongeveer zo iets en ik vind het gewoon leuk dat er Japans op Fruxano pakken staat.)

Op de oriëntatiedag waren ook de studenten die een jaar in Nederland verbleven. Er was een Thais meisje bij dat weg was van Japan: Ze kende Hana Yori Dango!!
De jongen die ook naar Japan gaat en twee 'jongens' die in 2007/2008 naar Japan zijn geweest waren er ook. Die laatsten hebben ons veel handige informatie gegeven.
Ik heb niet zo'n zin om te schrijven over wat we die dag allemaal gedaan hebben. Wel kan ik zeggen dat het leerzaam was.

Aangezien er steeds mensen zijn die willen weten hoe ik me bij dit alles voel, -en daar bedoel ik mijn reis naar Japan mee- zal ik daar maar over schrijven... in een volgende post.

steeds dichterbij...

Op 9 april kreeg ik een mail die zei dat er wat mis was gegaan met de communicatie tussen AFS Japan en AFS Nederland. Het kantoor in Japan had in een mail om extra informatie gevraagd, maar deze mail was niet aangekomen. Pas toen ze een reminder stuurden, kwam het bericht binnen. Een kleine vertraging van het proces dus. AFS Nederland had al gezorgd voor de gevraagde extra informatie, maar moest mijn recentste cijfers nog hebben. Op 21 april kreeg ik mijn rapport (goed, op 1 tekort na), dus stuurde ik de cijfers op.

Toen daarop werd gereageerd, kreeg ik ook meteen te horen dat AFS Japan mij had geaccepteerd.
Een paar dagen later kreeg ik daarom een brief met mijn officiële acceptatie. Dat wil zeggen dat ze nu op zoek zijn naar een gastgezin en school!

Vorige week ontving ik namens AFS een uitnodiging voor een 'landelijke oriëntatiebijeenkomst' op 14 juni. Het doel van deze bijeenkomst is: ons nog meer voor te bereiden op de voorbereidingen, de reis ernaartoe en het verblijf in 'ons' gastland. Er zullen oud-AFS'ers zijn en mensen die momenteel in Nederland verblijven via AFS. Ze adviseerden dus van tevoren vragen te bedenken om aan hen te stellen.

Aangezien het vandaag over 3 maanden en 3 dagen zover is (dan ga ik met het vliegtuig naar Japan), moeten er al allerlei dingen geregeld gaan worden: Er moet bedacht wat ik allemaal mee moet, ik moet een paspoort en visum en natuurlijk cadeautjes voor mijn gastgezin.
Ik ben van plan binnenkort mijn haar kort te laten knippen, dus ik hoop dat mijn gastgezin niet te erg zal schrikken als ze me zien. Maar misschien worden er nog recente foto's uitgewisseld voor vertrek. Hoewel ik gehoord heb dat er soms pas een paar dagen van tevoren of op de dag zelf (heel soms zelfs pas na aankomst) een gastgezin gevonden wordt (Ö' !!!).

AnnaJapanna

geaccepteerd!

Rond 12 februari heb ik namens AFS een brief met acceptatiebevestiging ontvangen. Ik ben dus geaccepteerd in het programma. Helemaal definitief is het echter nog niet. Mijn informatie zal worden opgestuurd naar het gastland, Japan, en vervolgens sturen ze vanuit daar een plaatsingsgarantie terug. Dan is het dus pas echt definitief dat ik ook daadwerkelijk naar Japan zal gaan.
Naast die brief zat er ook een 'Handleiding Ouders' in de ontvangen envelop. Er staan (ook voor mij) handige tips in over de voorbereidingen op het komende jaar en over mijn verblijf daar. Bijvoorbeeld dat ik op 21 augustus met het vliegtuig in Japan zal aankomen. Dat is al over 6 maanden! Iedere dag komt het dichterbij...

Eigenlijk weet ik nog steeds niet wat ik er van moet vinden. Dat heb ik met veel dingen: Pas als iets heel dicht bij komt of zelfs pas op het moment zelf vorm ik ergens een mening over. Ik hoop dat het deze keer wat eerder komt, omdat dit toch wel een speciale en belangrijke gebeurtenis in mijn leven zal zijn.
Wat ik in ieder geval weet, is dat ik er spijt van gekregen zou hebben als ik me nooit had aangemeld bij AFS en ik het al helemaal erg zou vinden als ik uiteindelijk toch niet naar Japan zou kunnen.

AnnaJapanna