Ik heb een gastgezin!

Ergens vorige week werd ik gebeld door iemand van AFS met de vraag of ik zo snel mogelijk wilde bellen als ik mijn Ticket of Eligibility in de bus had gekregen. Ik weet niet wat dat betekent, maar het gaat erom dat ik dat nodig heb voor de aanvraag van mijn visum bij de Japanse ambassade. Omdat het gisteren nog niet binnen was, belde ik naar AFS en daar zouden ze kijken hoe dat zat.
Vandaag kwam mijn moeder in het begin van de middag naar mijn kamer (, want ik lag natuurlijk nog in bed :P,) met een envelop van AFS. Het ging dus (o.a.) over de visum aanvraag: Er stond een lijstje in met wat ik mee moest nemen en dat je het visum pas kon aanvragen als je het adres van je gastgezin had...

Bleek dus de informatie over mijn gastgezin en school er ook bij te zitten. Dat was echt super leuk, zeker omdat we dat niet hadden verwacht.
De plaats waar ik terecht kom stond in het romaji geschreven als Iga, maar in het Japans (kanji) staat het geschreven als Igashi: Dat '-shi' staat voor 'stad'. (Dat heb ik opgezocht, maar het leek me al best logisch, omdat het vaak voorkomt.) Het ligt in de prefecture Mie, tussen Nagoya en Osaka in en 60 kilometer verwijderd van die laatste. Mijn school is in Nabari, een stad iets verderop. Ik weet nog niet of ik met de fiets/trein/bus naar school zal gaan.

And last but surtainly not least :P...
Mijn gastgezin bestaat uit een vader (67, huisman: bij de foto's stond dat hij goed kon koken :P), moeder (56, basisschool lerares), een zus van mijn leeftijd (dit jaar 17 geworden) en een broer van 2 jaar jonger (die nog naar Junior High School gaat). Ze hebben (buiten) een hond en 3 konijnen. Twee andere dochters van in de 30 horen ook nog bij het gezin, maar die wonen niet meer thuis.
Het lijken me echt leuke mensen! Door de informatie die ik over ze heb ontvangen en de foto's die daarbij waren gevoegd lijken ze mij heel erg spontaan. De vader zou wel strenger en minder open zijn qua gevoelens dan de moeder.

Omdat me gevraagd was te bellen wanneer dat Ticket/Certificate of Eligability binnen was, heb ik dat gedaan en heb ik meteen wat onbeantwoorde vragen gesteld:
- Op 20 augustus zal mijn vliegtuig om 11.55 uur vertrekken, vervolgens stoppen we 2 uur in Helsinki (Finland, duh) en komen we vervolgens om 8.25 uur aan op Narita Airport. (Dit stond al in de papieren:) Van 21 t/m 23 augustus zullen we daar in een hotel slapen en zal de oriëntatie plaats vinden.

- Daarna zal ik waarschijnlijk met mijn begeleider met bus of trein naar mijn familie gaan. Op 26 augustus is de zomervakantie voor mijn school afgelopen, dus zal ik al naar school moeten (Ben benieuwd naar mijn uniform :D !!)

We dachten eerst dat het de bedoeling was dat AFS bij de visum aanvraag aanwezig zou zijn (om deze te begeleiden) en het idee was eerst ook dat de 2 Nederlandse studenten die nu net terug zijn uit Japan mee zouden gaan: Dan zouden ze ons tips over de visumaanvraag kunnen geven en ons kunnen vertellen over hun jaar weg. Maar omdat dat niet zo is, ga ik met pap en mam morgen naar de Japanse ambassade in Den Haag. Als we aangeven dat het 'met spoed' moet, zouden we het direct mee kunnen nemen en anders krijg ik het binnen 3 dagen opgestuurd.

Aaaaaaah, ik ben super blij met mijn gezin en dat ik überhaupt al een gezin heb.
Onder de papieren van de school stond trouwens dat die al op 9 juni getekend waren, dus was mijn gezin eigenlijk allang bekend :P.

gevoelens enzo (?) ò_Ô

Vandaag ga ik over precies 4 weken naar Japan. Ik ga nu wel steeds meer voelen dat het dichter bij aan het komen is. Toch kan ik me nog echt niet voorstellen hoe het zou zijn naar Japan te vliegen en er te wonen. Aan de ene kant wil ik het en zie ik ook dat het spannend is, maar aan de andere kant ben ik onverschillig: Ik vergeet vaak zelfs überhaupt dat ik ga, dan denk ik: O ja, ik ga naar Japan hè?. Het vergeten en die onverschilligheid horen denk ik weer bij het feit dat ik niet weet wat ik kan verwachten en denk dat ik wel zie wat me overkomt.

Ik heb al van allerlei mensen ascheid genomen. Best raar, dan zeg je 'dag' alsof je elkaar over een paar dagen weer ziet, maar is het eigenlijk voor een heel jaar.
16 juli heb ik een afscheidsfeest voor mijn klas gegeven en 15 augustus organiseren mijn ouders iets voor vrienden en familie. Afscheid nemen van mijn Japanse juf was gek genoeg best emotioneel, omdat dit tot nu toe de enige keer was dat ik moest huilen. Ik denk dat ik me toen echt besefte dat een jaar lang is.

Als ik een tijdje geleden 'te diep' na dacht over het 'een jaar weg gaan' moest ik huilen. Ik denk dat dat komt omdat ik bang ben dat ik mensen zal missen omdat ik er dan alleen voor sta. (Niet echt alleen natuurlijk, maar ik denk dat de grote hoeveelheid Japanners om me heen dan soms best frustrerend zal zijn.) Dat is denk ik op zich wel goed, want dat zal me waarschijnlijk een groter verantwoordelijkheidsgevoel geven en me leren dat je sommige dingen gewoon moet doen. Doordat ik in de situatie waarin ik dan zal verkeren ook bepaalde dingen moet doen (zoals Japans praten enzo...), hoop ik dat ik daar meer zelf vertrouwen door zal krijgen.
Doordat bij het Japans praten moet nagedacht worden over wat je wil zeggen, hoop ik dat ik dat ook beter zal kunnen... en niet meer de hele tijd 'NOU' zal zeggen als ik terug ben... want ik moet natuurlijk wel 'herboren' terug komen: cool en zelfverzekerd enzo :P.