Mijn eerste bericht sinds de 3 maanden die ik inmiddels al in Japan ben

Ik heb al lang niks meer geschreven. Oftewel helemaal niks sinds ik in Japan ben aangekomen.
Ik weet zelf ook niet zo goed waarom het zo lang duurt. Doordat ik sinds ongeveer een maand heimwee begin te krijgen, heb ik in mijn hoofd al wel allerlei ideeën voor posts laten ontstaan, maar die kan ik me niet allemaal herinneren en ik was van plan ze eerst op papier in het klad te schrijven. Nu zat ik toevallig op het internet en dat deed toevallig heel langzaam, dus kon ik me ertoe zetten in ieder geval íéts van me te laten horen.

Eerst had ik als reden dat ik niets schreef dat alles nog nieuw was en ik het daar 'druk' mee had en ik sowieso geen zin had. Toen ik net bij mijn gastgezin was aangekomen, ben ik wel begonnen iets te typen, maar dat werd voor mijn gevoel nogal een 'en toen en toen en toen'-verhaal, dus daar ben ik mee gestopt.

Nu heb ik niet zo'n zin om echt iets te typen omdat ik lang heb gewacht en het net zo is gaan voelen als wanneer je je huiswerk niet bijhoudt en je er tegen op gaat zien er sowieso iets aan te doen (voor de meeste mensen 'hoop' ik wel een bekend gevoel).
Ik heb doordeweeks sowieso geen tijd omdat ik sinds een paar weken bij de rikujoubu/ atletiekclub op school zit en dat pas na 6 uur afloopt waardoor ik pas rond half 9 thuis kom.

Rikujoubu (Ik zet er gare kopjes boven zodat het geheel er misschien leesbaarder uitziet.)

Toen ik na school op de bus stond te wachten zag ik een keer een meisje (dat lid was van een sportclub op school) rennen en dat vond ik er heel cool (nu ik het zo zie, vind ik dat 'cool' niet goed weergeeft wat ik toen dacht, maar anders kan ik het ook niet omschrijven) uit zien, dus kreeg ik ook opeens zin om te rennen. Ik was al aan het nadenken bij welke club ik zou gaan en een een hele blije klasgenoot van me, die bij de rikujoubu bleek te zitten, die op had gemerkt dat ik interesse in zijn club had haalde me over om erbij te gaan.

Ik vind 'club' trouwens stom klinken: Dat doet me denken aan de 'ponyclub'. (Was dat niet een soort tijdschrift?) No offence tegen paarden ofzo hoor, ook zonder die associatie vind ik het stom klinken.

Op dat moment was ik echt van plan mijn best te doen en wilde ik goed worden in rennen (ik zit bij de 'afdeling' lange aftand), maar toen had ik nog niet goed nagedacht over wat voor gevolgen het zou hebben als ik lid zou worden.
Clubactiviteiten zijn in principe elke dag en ook op zaterdagochtend. Ik zit 's avonds laat dus meestal alleen in de trein en kom zoals ik al schreef pas rond half 9 thuis: Dat is vermoeiend en zorgt voor heimwee.
Het laat thuis komen en het trainen in het weekend zorgt er ook voor dat ik weinig tijd heb/ zal hebben om dingen van Japan te zien en sowieso dingen te gaan doen in mijn eentje/ met mijn gastgezin/ met vrienden. Daarom ben ik van plan in ieder geval vóór de 'wintervakantie' te stoppen.
Ik heb er geen spijt van dat ik lid ben geworden. Nu ben ik een ervaring rijker en heb ik met mijn eigen ogen waar kunnen nemen hoe het is bij een sportclub (ah wat een stom woord) op school te zitten en hoe het er daar aan toe gaat. (Dat ik de dingen zelf wil ervaren is tenslotte voor mij één van de belangrijkste redenen dat ik hier nu zit.)En zelfs als de training zwaar is kan hij (op een of andere manier) toch leuk zijn. Ook ben ik alle leden en de leraren die de club (wlèè!, als je dat zo in letters om kan zetten) begeleiden dankbaar dat ze rekening met me houden en me helpen.
Doordat iedereen bereid is me te helpen, voelde ik me daar schuldig over toen ik begin deze maand had besloten dat ik wil stoppen. Ik wist eigenlijk wel dat dat niet hoefde, maar toch voelde het zo. Mijn ouders en mijn oudste broer (aka Mam, Pap en Stijn) zeiden, toen ze me belden op mijn verjaardag, dat dat niet nodig was, omdat ik hier tenslotte maar een jaar ben(waar vandaag de eerste 3 maanden al van voorbij zijn). En toen ik het er deze week op school met mijn begeleidende lerares 'Ito-sensei' over had, zei zij ook dat dat niet nodig was, want het is geen teamsport, dus ik zal ze niet tot last door te stoppen.

Ik denk dat ik volgend jaar bij de 'sadoubu'/'theeceremonieclub (dat vind ik al helemaal stom klinken) en/of een club waarbij met leerlingen van verschillende scholen en óp verschillende scholen over mensenrechten wordt gepraat. (Dat klinkt misschien saai en serieus, maar toen ik een keer kwam kijken werden er zelfs spelletjes gedaan, hebben we scones gegeten die Laura, de Australische uitwisselingsstudent op mijn school, had gemaakt en ging het er vooral om dat het leuk zou zijn.) Die club hebben maar één keer in de week activiteiten, dus dan heb ik meer tijd voor andere dingen. Als ik bij de sadoubu ga, kan ik sowieso iedere week Japans snoep ('okashi') eten, wat ik lekker vind, en kan ik vast wel een keer een yukata dragen. En als ik bij die andere club ga, kan meer contacten en vrienden maken en meer van Japan zien (nou ja, andere scholen dan) en meer Japans praten en leren (de keer dat ik kwam kijken heb ik het woord 'sabetsu' geleerd, wat 'discriminatie' betekent.

Heimwee

De heimwee die ik heb zie ik als ik er nu over nadenk trouwens niet als iets slechts. (Als ik het heb over heimwee, is dat niet een constant gevoel; Het komt meestal alleen als het even niet meezit en als ik dus laat alleen in de trein zit. Het uit zich trouwens in het opwellen van tranen, maar dat lijkt me een normaal verschijnsel.) Doordat ik heimwee heb, ga ik nadenken over mijn familie en vrienden en school en huis en buurt in Nederland, en is het niet dat ik terug wil, maar dat ik ze meer waardeer. Doordat ik het hier moeilijk heb, merk ik dat ik mensen heb die me steunen in wat ik doe en die er voor me zijn wanneer ik ze nodig heb.

Momenteel heb ik niets anders te vertellen. Ik heb de afgelopen tijd wel veel gedaan, maar daar schrijf ik een andere keer wel over.
Wel meld ik even dat ik een stukje in de schoolkrant van het Juvenaat ga schrijven en dat ik begin december een Japanese Language Proficiency Test ga maken.

Anna in Japan