Ik heb al lang niks meer geschreven. Oftewel helemaal niks sinds ik in Japan ben aangekomen.
Ik weet zelf ook niet zo goed waarom het zo lang duurt. Doordat ik sinds ongeveer een maand heimwee begin te krijgen, heb ik in mijn hoofd al wel allerlei ideeën voor posts laten ontstaan, maar die kan ik me niet allemaal herinneren en ik was van plan ze eerst op papier in het klad te schrijven. Nu zat ik toevallig op het internet en dat deed toevallig heel langzaam, dus kon ik me ertoe zetten in ieder geval íéts van me te laten horen.
Eerst had ik als reden dat ik niets schreef dat alles nog nieuw was en ik het daar 'druk' mee had en ik sowieso geen zin had. Toen ik net bij mijn gastgezin was aangekomen, ben ik wel begonnen iets te typen, maar dat werd voor mijn gevoel nogal een 'en toen en toen en toen'-verhaal, dus daar ben ik mee gestopt.
Nu heb ik niet zo'n zin om echt iets te typen omdat ik lang heb gewacht en het net zo is gaan voelen als wanneer je je huiswerk niet bijhoudt en je er tegen op gaat zien er sowieso iets aan te doen (voor de meeste mensen 'hoop' ik wel een bekend gevoel).
Ik heb doordeweeks sowieso geen tijd omdat ik sinds een paar weken bij de rikujoubu/ atletiekclub op school zit en dat pas na 6 uur afloopt waardoor ik pas rond half 9 thuis kom.
Rikujoubu (Ik zet er gare kopjes boven zodat het geheel er misschien leesbaarder uitziet.)
Toen ik na school op de bus stond te wachten zag ik een keer een meisje (dat lid was van een sportclub op school) rennen en dat vond ik er heel cool (nu ik het zo zie, vind ik dat 'cool' niet goed weergeeft wat ik toen dacht, maar anders kan ik het ook niet omschrijven) uit zien, dus kreeg ik ook opeens zin om te rennen. Ik was al aan het nadenken bij welke club ik zou gaan en een een hele blije klasgenoot van me, die bij de rikujoubu bleek te zitten, die op had gemerkt dat ik interesse in zijn club had haalde me over om erbij te gaan.
Ik vind 'club' trouwens stom klinken: Dat doet me denken aan de 'ponyclub'. (Was dat niet een soort tijdschrift?) No offence tegen paarden ofzo hoor, ook zonder die associatie vind ik het stom klinken.
Op dat moment was ik echt van plan mijn best te doen en wilde ik goed worden in rennen (ik zit bij de 'afdeling' lange aftand), maar toen had ik nog niet goed nagedacht over wat voor gevolgen het zou hebben als ik lid zou worden.
Clubactiviteiten zijn in principe elke dag en ook op zaterdagochtend. Ik zit 's avonds laat dus meestal alleen in de trein en kom zoals ik al schreef pas rond half 9 thuis: Dat is vermoeiend en zorgt voor heimwee.
Het laat thuis komen en het trainen in het weekend zorgt er ook voor dat ik weinig tijd heb/ zal hebben om dingen van Japan te zien en sowieso dingen te gaan doen in mijn eentje/ met mijn gastgezin/ met vrienden. Daarom ben ik van plan in ieder geval vóór de 'wintervakantie' te stoppen.
Ik heb er geen spijt van dat ik lid ben geworden. Nu ben ik een ervaring rijker en heb ik met mijn eigen ogen waar kunnen nemen hoe het is bij een sportclub (ah wat een stom woord) op school te zitten en hoe het er daar aan toe gaat. (Dat ik de dingen zelf wil ervaren is tenslotte voor mij één van de belangrijkste redenen dat ik hier nu zit.)En zelfs als de training zwaar is kan hij (op een of andere manier) toch leuk zijn. Ook ben ik alle leden en de leraren die de club (wlèè!, als je dat zo in letters om kan zetten) begeleiden dankbaar dat ze rekening met me houden en me helpen.
Doordat iedereen bereid is me te helpen, voelde ik me daar schuldig over toen ik begin deze maand had besloten dat ik wil stoppen. Ik wist eigenlijk wel dat dat niet hoefde, maar toch voelde het zo. Mijn ouders en mijn oudste broer (aka Mam, Pap en Stijn) zeiden, toen ze me belden op mijn verjaardag, dat dat niet nodig was, omdat ik hier tenslotte maar een jaar ben(waar vandaag de eerste 3 maanden al van voorbij zijn). En toen ik het er deze week op school met mijn begeleidende lerares 'Ito-sensei' over had, zei zij ook dat dat niet nodig was, want het is geen teamsport, dus ik zal ze niet tot last door te stoppen.
Ik denk dat ik volgend jaar bij de 'sadoubu'/'theeceremonieclub (dat vind ik al helemaal stom klinken) en/of een club waarbij met leerlingen van verschillende scholen en óp verschillende scholen over mensenrechten wordt gepraat. (Dat klinkt misschien saai en serieus, maar toen ik een keer kwam kijken werden er zelfs spelletjes gedaan, hebben we scones gegeten die Laura, de Australische uitwisselingsstudent op mijn school, had gemaakt en ging het er vooral om dat het leuk zou zijn.) Die club hebben maar één keer in de week activiteiten, dus dan heb ik meer tijd voor andere dingen. Als ik bij de sadoubu ga, kan ik sowieso iedere week Japans snoep ('okashi') eten, wat ik lekker vind, en kan ik vast wel een keer een yukata dragen. En als ik bij die andere club ga, kan meer contacten en vrienden maken en meer van Japan zien (nou ja, andere scholen dan) en meer Japans praten en leren (de keer dat ik kwam kijken heb ik het woord 'sabetsu' geleerd, wat 'discriminatie' betekent.
Heimwee
De heimwee die ik heb zie ik als ik er nu over nadenk trouwens niet als iets slechts. (Als ik het heb over heimwee, is dat niet een constant gevoel; Het komt meestal alleen als het even niet meezit en als ik dus laat alleen in de trein zit. Het uit zich trouwens in het opwellen van tranen, maar dat lijkt me een normaal verschijnsel.) Doordat ik heimwee heb, ga ik nadenken over mijn familie en vrienden en school en huis en buurt in Nederland, en is het niet dat ik terug wil, maar dat ik ze meer waardeer. Doordat ik het hier moeilijk heb, merk ik dat ik mensen heb die me steunen in wat ik doe en die er voor me zijn wanneer ik ze nodig heb.
Momenteel heb ik niets anders te vertellen. Ik heb de afgelopen tijd wel veel gedaan, maar daar schrijf ik een andere keer wel over.
Wel meld ik even dat ik een stukje in de schoolkrant van het Juvenaat ga schrijven en dat ik begin december een Japanese Language Proficiency Test ga maken.
Anna in Japan
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
11 opmerkingen:
Wat schrijf je toch geweldig. Heerlijk om weer wat uitgebreider van je te horen Anna!!
Wat goed dat je je heimwee een positieve draai weet te geven. Hopelijk heb je er niet te veel last van en is het slechts een fase waar je even doorheen moet.
Als je over opwellende tranen schrijft... zit ik ook gelijk met natte ogen voor de computer.
Ben apetrots op je!! Loop tegen iedereen over je op te scheppen!
Heel veel liefs en knuffels en denk als je 's avonds alleen in de trein zit maar, dat er héél veel mensen aan je denken en van je houden. xxxxxxxxxx
Hermien
Heeeel veel succes met de Japanese Language Proficiency Test. Op welk niveau ga je die doen? Op Wikipedia las ik dat er 4 niveaus zijn.
Laat maar weten hoe het gaat met voorbereidingen en de test. Zal Yuko ook leuk vinden om te weten.
Hai Anna, hartstikke leuk weer iets van je te horen. Maar ik snap best dat je niet op ieder moment zo maar zin hebt om te schrijven. En dat je er dan tegenop gaat zien. Zo vergaat mij mijn hele leven al.
Fijn dat het je goed gaat en dat je allerlei dingen uitprobeert en dat je de gevoelens van heimwee weet te relativeren, zonder ze weg te poetsen.
Je hebt jezelf een moeilijke opdracht gegeven en je voert hem superknap uit.
Veel succes met je test en de "clubbeslissingen"! Liefs van Magda (en Wim)
Soms loopt het leven net wat anders dan je zou verwachten.
Toen je naar Japan ging dacht ik dat het me niet zoveel deed of zou doen. Maar nu na een kaartje van jou en drie maanden verder moet ik eerlijk bekennen dat het moeilijk voor me is.
Lieve zus ik mis je, ik wil gewoon om de zoveel tijd met je mailen zodat ik er aan herinnerd word dat ik aan de andere kant van de wereld een ontzettend dapper en slim zusje heb zitten (of rennen als ik het goed begrijp).
Mijn leven is ook redelijk drastisch veranderd de afgelopen maanden, een zware maar leuke studie, samenwonen met mijn vriendinnetje (Julia als je het was vergeten ;) en het combineren van werken, studeren en vrienden.
Maar het is het waard. weinig slaap en lange dagen. hard studeren tot diep in de nacht, presentaties doen na een avond uitgaan of werken. zwaar maar het geeft voldoening.
Ik ben uiteindelijk toch nog op jou verjaardag geweest omdat ik niet meer hoefde te werken. dus ben ik tegen vijfen op de trein gestapt en naar Bergen op Zoom gegaan. Ik wilde je wel nog even feliciteren met je 17e verjaardag en ik hoop dat je het hebt kunnen vieren in Japan.
De vraag is natuurlijk wel, Ik was op jou feestje, waarom was jij niet op de mijne :P.
Dikke kus uit nijmegen van Julia en een lik over je wang van mij.
Je Broer die het mist dat hij jou niet meer achter de computer treft als hij naar Bergen op Zoom belt.
Hey Anna,
Wat leuk om weer eens iets van je te horen! Dat van die blog snap ik wel hoor, ik loop inmiddels ook weer weken achter ;)
Hartstikke goed dat je de club durft op te zeggen als het niet meer zo leuk is voor jou, hopelijk heb je meer plezier bij de andere twee (of in ieder geval lekker eten).
Succes met je proficiency test, groetjes Eline
We zijn blij te horen wat je overkomt. Je slaat je er geweldig doorheen. De gevoelens van heimwee en de verwarring die het geeft, horen erbij.
Het zou verontrustender zijn als je ze niet hebt. Laat het maar toe en geniet even hard van alle goede momenten en elk gebaar van steun. Zowel hier als daar wenst iedereen dat je dat het je goed gaat.
Ik ben benieuwd bij welke 'club' je je na de 'renclub' aan gaat melden. Bij de theeceremonieclub zul je wel met iets van een heel oude mysterieuze cultuur in aanraking komen. Doet je nieuwe zusje Ai daar niet aan?
Wat ik nooit heb kunnen denken: Als ik je bericht lees, krijg ik heimwee naar mijn eigen momenten van heimwee toen ik in Japan was, als ik 's avonds alleen voor mijn kacheltje zat bij te komen na een lange dag. Ik had gevoelens die ik anders nooit zo zou hebben gehad. Het zijn dierbare herinneringen geworden.
Ik hoop dat je komende tijd ook gelegenheid krijgt nog veel van Japan te zien.
Maak het heel goed en ren jezelf niet voorbij. Liefs,ook van Gerrit,
Antoinette
Lieve Anna,
Wat fijn,dat je weer iets geschreven hebt.Ik begrijp best,dat je wel eens heimwee hebt,maar je zet het ook om in positieve dingen.Zoek maar gauw een andere club,waar je meer van kan genieten.Ik ben trots op je en vertel aan m`n vriendinnen over je.Die vinden je geweldig!5december stort Sint vast iets op je rekening.Heel veel liefs van Oma Cobi.
Lieve stoere Anna!
Jeetje wat ontettend fijn om iets van je te lezen! Ben echt ontzettend trots op mijn 'jongste'nichtje (tussen aanhalingstekens omdat jij straks terug komt met zo'n bonk ervaring waar wij met z'n allen U tegen kunnen zeggen :-D
Doe echt vooral waar je je goed bij voelt! Ik vind het ontzettend knap dat je je in een land, waar wij ons echt niet van voor kan stellen dat je de taal uberhaupt zou kunnen spreken, aanmeldt bij een club :-D super leuk! En super stoer dat je er ook weer mee stopt en wat anders gaat doen! Doe zoveel je wil en ga zoveel mogelijk zien en meemaken wat je wilt! Je hoort het, hier spreekt een super trotse nicht! En de heimwee: wat goed dat je het erkent voor jezelf! Ik vind het echt super knap wat je allemaal doet, daar aan de andere kant van de wereld!
Heel veel liefs,
Miek (en ook een knuffel van Marcel :-D )
Eej Anna Japanna,
Eindelijk je blog gevonden XD
Bedankt voor je mailtje
Ik had het er met Kelly over en die vond het ook echt super tof van je, dat je dat allemaal durft! :O
Gewoon even naar de andere kant van de wereld vliegen om dingen zelf te ervaren... 0.o
Echt super van je!!
Een hele dikke kus Patty
Ha Anna,
We kennen elkaar niet zo goed en ook weer wel. Hier een opbeurend berichtje van mij, Dees Goosen. Wat goed van je dat je naar Japan bent getrokken, de wereld is mooi en prachtig en vroeger toen ik nog klein was fantaseerde ik over palmbomen en vreemde geuren. Mijn moeder antwoordde dan:"De wereld en dus ook die palmboom, ga je eens zien! Als je dat wil tenminste..!" Anouk en Moosje, onze dochters je kent ze misschien nog wel , kennen de wereld ook van uitwisselingen en reizen en Moosje woont nu tijdelijk alweer een dik jaar in New York.
Ook Jos en ik reizen regelmatig, niet voor vakantie maar Jos vooral voor werk en ik voor werkinspiratie en om onderwerpen die me interesseren vanuit mijn schildersdrang te kunnen onderzoeken of om nieuwe contacten te maken met andere kunstenaars.
Heimwee is iets raars, beetje zuur en een beetje zoet. Je weet dat als heimwee echt zeer gaat doen je altijd naar huis kan gaan, en toch ...is dat het ook weer niet.
Van heimwee vind ik mooi dat het voelbaar en te overdenken maakt hóe jezelf over familie en vertrouwde mensen, en omgeving denkt júist als je ergens anders bent. Je zegt dat ook mooi, vanzelfsprekende dingen zijn waardevoller dan je beseft als je het dagelijks om je heen hebt. Tegelijkertijd ben je , omdat je dan ergens anders verblijft, deel van deze grote wereld, met het besef dat er altijd en overal aardige en betrokken mensen zijn die je helpen om je waar dan ook "thuis"te voelen. Ik ken het heimwee, en het voelt als golfjes (en soms heb ik ook wel golven mee gemaakt ,hahaha)
Maar je schrijft er over als een "surfer" die óp de golfjes weer doorsurft. Nou Anna ik vind het leuk iets van je Japanreis op je weblog te lezen, en omdat het hier in ons gezin soms net zo ,n Arrival en Departure huishouden is vind ik leuk je even te schrijven.
Je snapt wel dat er hier in Bergen op Zoom verder niet veel in 3 maanden is veranderd, behalve dat het regent vroeg donker is, en extra Koopzondagen voor Sinterklaas.
En we hier voor het raam, omdat we in de aanlooproute wonen van het centrum heel wat kleumende mensen langs zien lopen met platictasjes van de winkels een paraplu en een Hemarookworst in de hand!
Geluk lieve beste Anna, en je ziet op deze grote aardbol denken mensen aan je!
Dees Goosen
Hey lieve Anna!
een geweldig fijn en gezellig en succesvol nieuwjaar voor jou in Japan en daarna, vanaf juni natuurlijk weer hier in Nederland! Hoe gaat het daar met jou? Ik hoorde van Aniela dat je heimwee zo goed als over is! Wat fijn! We denken veel aan je en zijn super trots op je!
Liefs van Peter en Mieke.
Een reactie posten